เหนือกว่าคู่แข่ง: ลู่วิ่งไม่ใช้ไฟฟ้า S-Drive Performance Trainer

การตรวจสอบความถูกต้องของการออกแบบที่เหนือกว่า

ในการพัฒนาเครื่องฝึกออกกำลังกาย ลู่วิ่งไม่ใช้ไฟฟ้า S-Drive Performance Trainer นั้น Matrix Fitness ตั้งเป้าที่จะให้ประสิทธิภาพเหนือกว่าเครื่องมือฝึกฝนแบบดั้งเดิม เช่น ลู่วิ่งไฟฟ้าแบบปรับความชันได้ เพื่อให้มั่นใจว่าบรรลุเป้าหมายการออกแบบนี้ Matrix จึงว่าจ้างที่ปรึกษาด้านชีวกลศาสตร์มืออาชีพให้ทำการศึกษาเปรียบเทียบเชิงลึก ผู้เชี่ยวชาญด้านชีวกลศาสตร์ได้ประเมินการเผาผลาญแคลอรีและการกระตุ้นกล้ามเนื้อที่ได้จากระบบต้านทาน S-Drive โดยใช้แหล่งข้อมูลที่ได้รับการรับรองและขั้นตอนการทดสอบที่ได้รับการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ เทียบกับลู่วิ่งไฟฟ้าแบบปรับความชันได้จากคู่แข่งชั้นนำ ผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่า ระบบต้านทาน S-Drive ช่วยเผาผลาญแคลอรีได้ดีขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับการเพิ่มความชันของลู่วิ่งไฟฟ้า นอกจากนี้ การศึกษายังพบว่าลู่วิ่งไฟฟ้าไม่ได้ทำให้การทำงานของกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อความลาดชันเพิ่มขึ้น

เทียบความชันกับแรงต้าน

โดยไม่ต้องเปลี่ยนความเร็ว การเพิ่มความลาดชันและ/หรือแรงต้านสามารถส่งผลต่อระดับความยากของการออกกำลังกายบนลู่วิ่งได้ การศึกษาครั้งนี้พยายามทำความเข้าใจว่าการเพิ่มแรงต้านแตกต่างจากการเพิ่มความลาดชันอย่างไร To compare these results, the S-Drive Performance Trainer ลู่วิ่งไม่ใช้ไฟฟ้า S-Drive Performance Trainer was evaluated alongside an incline-adjustable treadmill. เครื่องวิ่ง S-Drive มีแรงต้านที่ปรับได้และระดับความลาดเอียงคงที่ 7 องศา ในขณะที่ลู่วิ่งไฟฟ้าแบบปรับความลาดเอียงได้นั้นสามารถปรับความลาดเอียงได้ มีการเปรียบเทียบสามเงื่อนไขดังแสดงในตารางด้านล่าง เงื่อนไขแรกคือการปรับความลาดเอียงและแรงต้านของลู่วิ่งทั้งสองให้ใกล้เคียงกันมากที่สุด เนื่องจากลู่วิ่งไฟฟ้าแบบใช้มอเตอร์ที่ใช้ในการแข่งขันวัดความลาดชันเป็นเปอร์เซ็นต์ ขั้นตอนแรกจึงเป็นการแปลงค่าดังกล่าวให้เป็นองศา ซึ่งเป็นวิธีการวัดความลาดชันคงที่ของ S-Drive จากการใช้เครื่องวัดมุม ผู้เชี่ยวชาญด้านชีวกลศาสตร์พบว่า ความลาดเอียง 13.5% บนลู่วิ่งไฟฟ้าเทียบเท่ากับความลาดเอียงคงที่ 7 องศาของเครื่อง S-Drive เงื่อนไขที่สองที่ตรวจสอบคือความต้านทานสูงและความลาดชันสูง สุดท้าย เงื่อนไขที่สามเป็นการเปรียบเทียบความต้านทานต่ำกับความลาดชันสูง ในทั้งสามกรณี ที่ปรึกษาได้ทำการทดสอบกับกลุ่มตัวอย่างผู้ใหญ่ทั้งชายและหญิงที่มีสุขภาพดี ซึ่งออกกำลังกาย 3-5 ครั้งต่อสัปดาห์ ที่ปรึกษาใช้ข้อมูล VO2 และอัตราการเต้นของหัวใจในการคำนวณแคลอรีที่เผาผลาญ และใช้การตรวจวัดคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (EMG) เพื่อวัดกิจกรรมของกล้ามเนื้อ หลังจากกำหนดค่าพื้นฐานคงที่สำหรับการรับออกซิเจนและอัตราการเต้นของหัวใจแล้ว ผู้เข้าร่วมการทดลองจะเข้าร่วมในการทดลองแบบสุ่มต่อไปนี้เป็นเวลาห้านาทีในแต่ละครั้ง ด้วยความเร็ว 3.4 กม./ชม. / 2.1 ไมล์/��ม. โดยมีช่วงพักอย่างน้อยสองนาทีระหว่างการทดลองแต่ละครั้ง

ปริมาณแคลอรีที่เผาผลาญ: ความชันของลู่วิ่งเทียบกับแรงต้านของระบบ S-Drive

การเปรียบเทียบครั้งแรกระหว่างการทดลองที่ประสานงานกันคือ ต้นทุนด้านเมตาบอลิซึม หรือจำนวนแคลอรีที่เผาผลาญต่อนาที การทดสอบสองคู่ ได้แก่ เครื่องออกกำลังกาย S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 1 เทียบกับลู่วิ่งไฟฟ้าที่ความลาดเอียง 13.5% และคู่ที่สองคือ เครื่องออกกำลังกาย S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 3 เทียบกับลู่วิ่งไฟฟ้าที่ความลาดเอียง 20.0% หลังจากการทดลองเสร็จสิ้น ปริมาณออกซิเจนที่บริโภคและอัตราการเต้นของหัวใจในช่วงเวลาเก็บข้อมูลห้านาทีจะถูกหาค่าเฉลี่ย โดยตัดค่าผิดปกติออกไป จากนั้นจึงนำค่าเฉลี่ยเหล่านั้นมาใช้ในการคำนวณปริมาณแคลอรี่ที่เผาผลาญต่อนาที ณ ระดับความต้านทานหรือความลาดชันที่กำหนด ในทั้งสองคู่ พบว่ามีการเผาผลาญแคลอรีเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเดินบนเครื่อง S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 1 เมื่อเทียบกับความลาดชัน 13.5% และเมื่อเดินบนเครื่อง S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 3 เมื่อเทียบกับความลาดชัน 20.0% นอกจากนี้ การเปรียบเทียบครั้งสุดท้ายแสดงให้เห็นว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในปริมาณแคลอรี่ที่เผาผลาญได้เมื่อเดินบนเครื่อง S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 1 เมื่อเทียบกับการเดินบนลู่วิ่งไฟฟ้าที่ความลาดชัน 20.0%

การกระตุ้นกล้ามเนื้อ: ความลาดชันของลู่วิ่งเทียบกับแรงต้านของ S-Drive

การเปรียบเทียบครั้งที่สองระหว่างการทดลองประสานงานคือ ระดับการกระตุ้นของกล้ามเนื้อและวิธีการเปลี่ยนแปลงเมื่อปรับระดับความลาดชัน และเมื่อเดินบนเครื่องออกกำลังกายแบบใช้แรงตัวเองเทียบกับเครื่องออกกำลังกายแบบใช้มอเตอร์ กล้ามเนื้อที่ตรวจวัดด้วย EMG ได้แก่:

• ทิเบียลิส แอนทีเรียร์
• กล้ามเนื้อน่องส่วนกลาง
• โซลีอุส
• วาสตัส ลาเทอราลิส
• กล้ามเนื้อเรคตัสเฟโมริส
• เซมิเทนดิโนซัส
• กล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง
• วาสตัส มีเดียลิส

ผลการทดสอบพบว่า การเดินบนเครื่อง S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 1 ไม่ได้มีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในด้านการกระตุ้นกล้ามเนื้อ เมื่อเทียบกับการเดินบนลู่วิ่งไฟฟ้าที่ความลาดชัน 13.5% นอกจากนี้ ยังไม่พบว่ามีการเพิ่มขึ้นของการทำงานของกล้ามเนื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเดินบนเครื่อง S-Drive ที่ระดับความต้านทาน 1 เมื่อเทียบกับการเดินบนลู่วิ่งไฟฟ้าที่ความลาดชัน 20.0% โดยสรุป ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าไม่มีการเพิ่มขึ้นของการทำงานของกล้ามเนื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเดินบนทางลาดระดับใดก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับระดับความต้านทานต่ำสุดบนเครื่อง S-Drive

การใช้แรงต้านเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการฝึกให้สูงสุด

ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ลู่วิ่งไม่ใช้ไฟฟ้า S-Drive Performance Trainer ใช้แรงต้านเพื่อให้ประสบการณ์การฝึกที่เทียบเท่าหรือมีประสิทธิภาพมากกว่าการฝึกบนพื้นเอียงบนลู่วิ่งไฟฟ้าจากคู่แข่งชั้นนำ สรุปแล้ว:

• เมื่อเปรียบเทียบกับการฝึกบนพื้นเอียง การฝึกความต้านทานด้วย S-Drive ส่งผลให้การบริโภคออกซิเจนและอัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการฝึกความต้านทานด้วย S-Drive ช่วยเผาผลาญแคลอรีได้มากกว่าลู่วิ่งไฟฟ้าที่ใช้บนพื้นเอียง
• การฝึกบนพื้นเอียง 13.5% หรือ 20.0% ไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่แสดงให้เห็นถึงการกระตุ้นกล้ามเนื้อที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเทียบกับการใช้ S-Drive ในระดับความต้านทานต่ำสุด
• โดยทั่วไป ผู้เข้าร่วมการทดลองสามารถเผาผลาญแคลอรีได้มากขึ้น โดยมีการกระตุ้นกล้ามเนื้อในระดับใกล้เคียงกัน บนเครื่อง S-Drive เมื่อเทียบกับลู่วิ่งไฟฟ้าแบบปรับความชันได้

เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับรองเท้าฝึกซ้อมสมรรถนะสูงลู่วิ่งไม่ใช้ไฟฟ้า S-Drive Performance Trainer